Dramatik yazımda arada kalmışlık: Kendi hikayelerimize dönüş

Türk Tiyatrosu metin yazarlığı 200 yıla yakın bir geçmişe

sahip olsa da Batı tiyatro yazınının çok da gerisinde değildir. Hele belli

dönemlerde yapılan üretimlerin Batı tiyatrosunun klasikleriyle boy ölçüşecek

kadar nitelikli olduğunu söylemek abartı olmayacaktır. Bununla birlikte

özellikle 80’lerden sonra duralan, 90’larda da farklı arayışlara yönelerek

kimliğini bulmaya çalışan Türk Tiyatrosu oyun yazarlığı, 2000’li yıllardan

sonra yeni dünya ile gelenek, Batının içinde bulunduğu gerçeklik ile Türkiye

gerçekliği arasında, ciddi bir “arada kalmışlık sendromu”na muhatap olmaktadır.

Bu kuşkusuz marazi bir durumdur. Bir kimlik ve bir temsil sorunudur. Bu kimlik ve temsil sorunu şöyle de açımlanabilir: Tük oyun yazarı Batı gerçekliğine ait yaşanmışlıklar

üzerinden mi dramatiğini belirlemeli, yoksa içinde yaşadığı toplumsal, siyasal,

ekonomik ve kültürel koşullara ait hikayelerden mi beslenmeli? Diğer bir

deyişle, yazım anlayışının odağına başkasına ait toplumsal gerçeklikleri mi

yerleştirmeli, yoksa kendi hikayelerini mi odağına almalı?