OYUN YAZARLIĞIMIZDA TOPLUMCU GERÇEKÇİLİK SORUNSALI

Toplumla daima sarsılmaz bir bağı olan tiyatro sanatı; geçmişten beri politik bir araç olarak kullanılmış ve ilkin

Aristokrasi, ardından burjuvazi, sonrada egemen sınıfın elinde adeta bir “silaha” dönüşerek, toplumu güdülemenin bir aracı olmuştur. Bu durumun ülkemiz tiyatro yazarlarında nasıl karşılandığı, özellikle 1960 sonrası

toplumcu tiyatro adı altında yazılan oyunların toplumcu gerçekçiliği ne kadar karşıladığı, çalışmamızın odağı

olmaktadır.

Ülkemizde ise; görece özgürlük ortamının hareketlendirdiği ve siyasi düşüncenin toplumsal arenada yer bulmaya başladığı 60’yıllarda baş göstermiştir. 1961 Anayasasının sağladığı özgürlük ortamı her alanda olduğu

gibi, tiyatromuzda da kendisini hissettirmiş ve oyun yazarlarımıza, devlet destekli ve ödenekli tiyatrolarımıza

olumlu katkılar sağlamıştır. Dönem itibariyle pek çok kurumsal tiyatro ve yazar bu özgür politik ortamda, özgün

eserler üretmeye başlatmıştır. Öyle ki, 1960-1970 yılları, tiyatromuzun altın çağları olarak anılmaktadır. Çünkü,

o döneme kadar neredeyse sözü bile edilemeyen bir toplumsal eleştiri dili, geleneksel tiyatromuzla da beslenerek özgün bir tiyatro oluşumunun yolunu açmıştır. Özellikle 1960 sonrası oyun yazarlarımızda görülen tavır;

epik diyalektik yaklaşım, bu yıllarda tiyatromuzun ivme kazanmasını sağlamıştır. Özgür düşünce ortamının bu

verimli yılları sayesinde metinli tiyatromuz, kısa tarihinde ilk kez özgün bir dil yakalama ve ulusal bir tiyatro

kimliği kurma adına önemli bir aşama kaydetmiştir. Tiyatro sanatının her türlü toplumsa ve otoriter baskıdan

bağımsız yükselişinin en iyi örneği, bu yıllarında verilmiştir.

Ancak, oyun yazarlarımız toplumcu gerçekçi akımla, ya biçimsel ya da içerik olarak doğru bir bağ kurabilmeyi

tam olarak başaramamışlardır.