DELİLİK KAVRAMI VE SANATÇI ESERLERİ ÜZERİNDEN BİÇİMSEL İFADESİ

Delilik kavramı gerek zihinsel gerek bedensel olarak bir

eksiklik, bir yetersizlik veya bir hastalık olarak nitelendirilen kültürel bir

terimdir. Yüzyıllardır tartışılan ve toplumsal kabullerin bir kriteri haline

gelen bu kavram, her ne kadar zihinsel bir bozukluk olsa da belirli tarihsel

aralıklarda büyü veya şeytani özelliklerle eşleştirilerek yorumlanmıştır.

Dışlanmışlığın ve akıldışılığın çağrışımlarını içeren delilik kavramı,

özellikle Aydınlanma gibi akla dayalı bir dönemden sonra modernizm karşıtı bir

düzene uymama olarak değerlendirilmiştir.

Dolayısıyla bu kavram çağrışımları nedeniyle metaforik olarak sanatın

biçimsel ifadesinin bir parçası olmuştur. Delilik kavramının ve çağrışımlarının

metafor olarak incelenip eserler üzerinden çözümlemelerinin yapıldığı bu

çalışmada, tüm görsel ve kuramsal dizgelerin okunabilmesini sağlayan yani bir

metnin, görüntü, sözcük ya da bir imgenin ifade ettiği anlamın oluşmasına

olanak tanıyan göstergebilimden de yararlanılarak kavramın disiplinler arası

yaklaşımları incelenmiştir. Çalışmanın amacı kapsamında sanatçılar ve resim,

seramik ve heykel alanında ki yapıtları incelenerek delilik kavramının farklı

alanlarda biçimsel çözümlemesi, kavramın izole edilme, uyum, denge, dışarıda

bırakılma, ötekileştirme, kapatılma ve kısıtlama gibi metaforik çağrışımları

üzerinden yapılmıştır.<o:p></o:p>

<o:p></o:p>