Yüksekten Düşme Sendromlu Kedilerde Klinik ve Nörolojik Bulguların Retrospektif Değerlendirilmesi: 174 Olgu

Bu retrospektif çalışmanın amacı, Modifiye Glasgow Koma Ölçeği (MGKS) kullanılarak değerlendirilen nörolojik durumu ve yüksekten düşme sonrası getirilen kedilerde komplikasyon gelişimi için öngörücü faktörleri belirlemektir. Atatürk Üniversitesi Veteriner Fakültesi Hayvan Hastanesi'ne kabul edilen kedilerin arşivlenmiş tıbbi kayıtları incelendi. Şüpheli 420 yüksekten düşme vakasından, belgelenmiş düşme yüksekliği, eksiksiz MGKS bileşen puanları ve yeterli klinik- tanısal bilgi gerektiren 174 vaka dahil edilme kriterlerini karşılamıştır. Demografik değişkenler (yaş, cinsiyet, kısırlaştırma durumu, ırk kategorisi, vücut ağırlığı), çevresel değişkenler (düştüğü zemin) ve düşme yüksekliği (kat sayısı) bilgileri kaydedildi. Kabul edilen MGKS skoru ile bağımsız değişkenler arasındaki ilişkilerin değerlendirilmesinde çok değişkenli doğrusal regresyon analizi, ≥1 komplikasyonun varlığına ilişkin risk faktörlerinin belirlenmesinde ise çok değişkenli lojistik regresyon analizi yapıldı. Medyan düşme yüksekliği 4 kat (aralık 1–8) ve medyan MGKS skoru 18'di (aralık 3–18); kedilerin %85.1'inde hafif nörolojik bozukluk vardı. Komplikasyonlar kedilerin %87.4'ünde kaydedildi ve en sık görülenler arka bacak kırıkları (%37.9), solunum anormallikleri (%29.3) ve kafa travması (%27.6) idi. MGKS skoruyla hiçbir demografik veya çevresel değişken anlamlı bir ilişki göstermedi ve düşme yüksekliği yalnızca daha düşük MGKS'ye doğru anlamlı olmayan bir eğilim gösterdi (β = –0.29, p=0.10). Buna karşılık, düşme yüksekliği komplikasyon gelişimi için tek bağımsız öngörücüydü (OR= 1.62, %95 CI 1.14–2.31, p=0.008). Sonuç olarak, düşme yüksekliği nörolojik bozukluklardan ziyade genel yaralanma yükünü öngörmekte olup, görünürdeki nörolojik stabiliteye bakılmaksızın kapsamlı travma değerlendirmesinin yapılması gerektiğini destekler.