POST-COVID-19 BİR HASTADA MANTAR ENFEKSİYONU OLGUSU

Giriş: Koronavirüs hastalığı-2019 (COVID-19) pandemisi sürecinde

uygulanan tedavilerin komplikasyonu olarak mantar enfeksiyonlarının

sıklığında son zamanlarda artış görülmüştür. Özellikle mukormikoz gibi

hayatı tehdit eden enfeksiyonların da sık görülmeye başlanmış olması

sebebiyle post-COVID-19 hastalarda bu tanılar akılda bulundurulmalıdır.

Çalışmamızda post-COVID-19, kan şekeri regülasyonu olmayan bir hastada

mantar enfeksiyonu şüphesi ile uygulanan yaklaşımlar ve tedavi süreci ele

alınmıştır.

Olgu: Bilinen KAH, AF, HT, KBY, Tip 2 DM (8 yıldır) tanılı, yaklaşık 5 gündür

artan halsizlik ve dipne şikayetleri ile hastanemize başvuran hasta, kan

şekerlerinin de regüle olmaması sebebiyle endokrinoloji kliniğine interne

edildi. Altı ay önce geçirilmiş COVID-19 pnömonisi öyküsü olup, bu süreçte

yoğun bakım ve pulse steroid ihtiyacı olmuş; ev tipi oksijen konsantratörü

ve yaklaşık 1 ay süreyle oral prednizolon tedavisi ile taburcu edilmiş.

Endokrinoloji kliniğinde takiplerinde, kan şekerleri regüle olan hasta

taburculuğu planlanırken yaklaşık 2 ay kadar süredir olan burun tıkanıklığı

ve kötü koku alma hissi şikayetleri üzerine KBB kliniğine konsülte edildi.

Yapılan intranazal muayenede, sol nazal kavite orta konkada nekrotik

dokular izlendi. Biyopsi ve kültür alındı. Hasta tarafımıza mukormikozis ön

tanısı ile konsulte edildi ve 3 mg/kg/gün dozunda lipozomal amfoterisin

B tedavisi başlandı. Üç gün sonra bazal kreatini değeri: 2 mg/dl olan

hastanın kreatininin: 2,69 mg/dl saptanması lipozomal amfoterisin B dozu

1,5 mg/kg/gün olarak düzenlenerek, kreatin takip ile tedavisine devam

edildi. Komorbid durumları ile operasyona uygun bulunmayan hastanın

intranazal lezyonu için elektif operasyon düşünüldü. Beş gün sonra

hastanın patolojisi aspergilloz topu olarak olarak yorumlandı, mukormikozla

uyumlu bulunmaması üzerine lipozomal amfoterisin B tedavisi kesildi,

GFR’si 30 olması sebebi ile oral vorikonazol 4 mg/kg/gün olarak başlandı.

HRCT ile değerlendirilen hastada invaziv pulmoner aspergilloz düşünülmedi.

KBB kliniğine danışılan hastanın lezyon boyutlarında azalma olduğu

görüldü. Hastaya operasyon planlandı ancak, hasta kabul etmedi. Muayene

esnasında lokal olarak minimal debritman yapılan, kreatin değerleri tekrar

bazal seviyesinde olan, antifungal tedavisini bir ay alan hasta, poliklinik

kontrolü önerilerek oral vorikonazol tedavisi ile taburcu edildi.

Sonuç: Hayatı tehdit eden mantar enfeksiyonları özellikle COVID-19 öyküsü

olan, kan şekerleri regüle olmayan diyabet tanılı, uzun süreli steroid tedavisi

alan, immünosüpresif hastalarda akılda bulundurulmalıdır. Şüphe halinde

uygun tedavinin başlanması ve kesin tanıya gidilmesi mortalite açısından

önem arz etmektedir.

Anahtar Kelimeler: Post-COVID-19, aspergilloz, mukormikoz