Humerus antegrad çivilemede farklı distal sonlanma seviyelerinin biyomekanik analizi

Amaç: Humerus kırıkları tüm kırıklar içinde

%3-%4 oranında görülür. Güncel literatür humerusun antegrad kanal içi çivilemesinde

çivi sonlanma noktası olarak olecranon fossanın üzerinde kalınması gerektiğini söylemektedir. Fakat olecranon fossanın ne kadar

proksimalinde çivinin sonlanması gerektiği

belirtilmemektedir. Hipotezimiz distal sonlanma noktası olecranon fossaya yakın olan

çivilerin, distal sonlanma noktası olecranon

fossaya daha uzak olan çivilere göre biyomekanik açıdan daha üstün olduğudur.

Yöntem: Bu çalışma biyomekanik deneysel

bir araştırma olup araştırma için 18 adet kompozit humerus modeli kullanılmıştır (Synbone 5010, İsviçre). Cerrahi için ise 24 cm, 26

cm ve 28 cm boylarında intrameduller humerus antegrad çivileri (Response, Türkiye) kullanılmıştır. Sentetik modeller, her grup altışar

modelden oluşacak şekilde, 3 gruba ayrılmıştır (1. Grup = 24 cm çiviler, 2. Grup = 26 cm çiviler, 3. Grup = 28 cm çiviler). Humerus kırık

modeli olarak fossa olekrani apeksinden 10

cm proksimal diafiz hattında transvers osteotomi uygulanmıştır. Her grupta osteotomi hattında 10 mm açıklık olacak şekilde çiviler ile

tespit yapılmıştır. Kilitleme vidaları olarak ise

proksimale 3 adet, distale 2 adet kitleme vidası (Response, Türkiye) kullanılmıştır. Yapılan

ölçümler sonrası kullanılan 28 cm humerus

çivilerin olekranon fossa üzerinde sonlandığı

doğrulanmıştır. Kullandığımız humerus çivilerde 1. grubun olekranon fossa apeksi ile

çivi distal ucu arasındaki mesafe 5 cm iken; 2.

grubun 3 cm; 3. grubun ise 1 cm’dir. Numunelerin hazırlanmasından sonra üç grubun axial

kuvvet biyomekanik testleri (400 N Kompresyon, 800 N Kompresyon 400 N Traksiyon) ve

torsiyon (burulma) testleri aktüatör (Shimadzu AG-IS, 5 kN, Japan) yardımıyla gerçekleştirilmiştir.

Bulgular: 400 ve 800 N’luk her iki kompresyon test tipinde de 3. grup diğer gruplara oranla daha rijit bulunsa da kompresyon ve

traksiyon testlerindeki bu durum istatiksel

olarak anlamsız bulunmuştur. Kruskal-Wallis testi kullanılarak torsiyon kuvvet testi ile

3 grup arasında anlamlı farklılıklar (P =,024)

olduğu tespit edilmiştir. Tukey testi kullanılarak da 3. grubun 1. gruba oranla torsiyonel

açıdan daha stabil bir tespit olduğu istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (P =,045).

Çıkarımlar: Çalışmamızda kompresyon

testlerinde 3. gruptaki çiviler diğer gruplara

oranla daha rijit bulunmuştur. Torsiyon testlerinde ise 3. grup ile 1. grup arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılığın bulunması

olecranon fossanın 1 cm’den daha fazla yukarıda sonlanan çivilerin torsiyonel kuvvetlere dayanıklılık açısından çok daha zayıf

olduğunu bize göstermektedir. Her ne kadar çalışmamız deneysel olsa da olecranon

fossadan 1 cm’den daha yukarıda sonlanan

çivilerle tedavi edilmiş hastaların rehabilitasyonunda özellikle torsiyonel kuvvetlere

karşı daha dikkatli olunması gerektiği düşünülebilir. Hipotezimiz stabilitenin sadece

torsiyonel açıdan anlamlı olarak farklı bulunmasıyla kısmen doğrulanmıştır.