Diş Hekimliği Kliniklerinde Tıbbi Acil Durum Yönetimi: Bilgi, Tutum ve Uygulamaların Kesitsel Bir Değerlendirmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı, diş hekimlerinin tıbbi acil durumlara ilişkin bilgi, tutum, uygulama ve öz güven düzeylerini değerlendirmek; diş hekimliği kliniklerinde karşılaşılan acil durumların sıklığını, türlerini ve ciddiyetini belirlemektir. Ayrıca hekimler arasında hazırlık düzeyleri, gerekli acil durum ekipman ve ilaçlarının bulunabilirliği ile eğitim geçmişleri incelenmiştir. Gereç ve Yöntem: Geçerliliği ve güvenilirliği daha önce kanıtlanmış bir anket formu kullanılarak 120 diş hekimi arasında kesitsel bir araştırma yürütülmüştür. Anket; katılımcıların demografik özelliklerini, klinik deneyimlerini, geçmiş acil durum deneyimlerini, mevcut ekipman varlığını ve algılanan öz yeterlilik düzeylerini değerlendirmiştir. Acil durumlarla karşılaşma ile eğitim geçmişi veya ekipman bulunabilirliği arasındaki ilişkiler sıklık analizleri ve istatistiksel ilişki testleri ile incelenmiştir. Bulgular: Son 12 ayda en sık bildirilen acil durum, literatürde yaygın olarak görülen vazovagal senkopun (%25,8) önüne geçerek hipoglisemi (%32,5) olmuştur. Ciddi acil durumlara tanık olan diş hekimleri, daha yüksek düzeyde ekipman bulunabilirliği ve daha önce küçük acil durumlara maruziyet bildirmiştir. Kalp durması vakasına tanık olanların önemli bir kısmı (%80) lisansüstü eğitim almamış, tamamı (%100) defibrilatör kullanmamıştır. Oksijen kullanım oranı (%27,5), özellikle lisans eğitimi sırasında alınan önceki eğitimle güçlü bir ilişki göstermiştir. Sonuç: Bulgular, diş hekimleri arasında acil durum hazırlığında önemli farklılıklar olduğunu ortaya koymaktadır. Sürekli, uygulamalı eğitim ve standart acil durum protokolleri, klinik yeterliliği artırmak ve diş hekimliği pratiğinde hasta güvenliğini artırmak için olmazsa olmazdır.