Çirkin Cadılıktan Güzellik Uzmanlığına Uzanan Yolda Şifacı Kadınlar

Kadınlar çağlar boyunca bitkisel tedavilere eşlik eden büyüsel ritüellerden oluşan şifacılık sanatının

sanatçıları olmuştur. Batı toplumlarında mitolojik dönemin sonlarıyla başlayan süreçte erkek cinsinin

hegemonik bir karakter kazanmasına paralel olarak kadının şifacılık uygulamaları yürütmesi bir problem

olarak görülmüş ve engellenmeye başlamıştır. Fakat kadın bu niteliğini yüzyıllar süren cadı avları ve

yasal/dinsel yasaklar gibi her türlü baskıya rağmen kaybetmemiş ve bugüne getirmiştir. Şifacı olduğu için

cadı damgası vurulan kadının tıp bilimi içerisinde doktor olarak varlık gösterebilmesi için 20 yüzyıl geçmesi

gerekmiştir. Anadolu tarihinde şifacı kadın batıdakine benzer bir cadılık serüveni yaşamamış olsa da

bilimsel tıp uygulamalarında batıya paralel bir süreç yaşamıştır. Buna rağmen Anadolu kadını geleneksel

tedavi pratiklerinin uygulayıcıları olarak uzun bir geçmişe sahiptir. Bu çalışmada şifacılık uygulamalarının

aktörü ve bitkilerle sağaltımın her daim uzmanı olan kadının Türkiye medyasındaki konumu ele alınmış ve

şifacılıktan güzellik uzmanlığına evrilen rolü sorunsallaştırılmıştır. Bu bağlamda belirlenen, ulusal televizyon

kanallarındaki kadın kuşağı programlarından oluşan örneklem dahilinde bitkisel kürler konusunda uzman

olan kadın ve erkek konukların söylemleri içerik analizi yöntemi ile irdelenmiş ve erkek egemen ideoloji

çerçevesinde kadının şifacılık kimliğinin dönüştürülüp değersizleştirildiği ortaya konmuştur.

Cinsiyet eşitliği, cinsiyet ayrımcılığı, kadın temsili