Sonuna Yetiştiğim Şarkılar

Hiçbir şey yokluğun izi kadar kalıcı değildir. Çığlığına gecikilmiş

sevinçlerin yarattığı düş kırıklıkları da öyledir; eksilen şeylerin bilinçteki

ağırlığıyla sarsılır insan böyle zamanlarda. Yaşanmadan kalmış anların

hayaletlerinden türeyen ağrılı ezgilerle, uzak-yakın gurbetlere varılır.<o:p></o:p>

Çağın savrulan bilincinde biriken kapkara urlardan da biliyoruz ki, birçok

şeyin bakılmamış boşluğuna vurulmalı neşter eğer vurulacaksa, yarım

kalmışlıkların kanayan ufkuna… Mağara duvarından şömineli zamanlara, kendini

her koşulda umudu ve barışı diri tutmaya adamış olanlarla, her iyi ve güzel

şeyi anında boğmaya yeminli kimseler arasında sürüyor hâlâ kavga. Ambulansa

kirli çizmelerle binmeyi şehirli nezakete ayıp sayanlarla kendi çöpünü

başkasının kapısına bırakmayı huy edinmiş fâsıklar arasında… <o:p></o:p>

Sonuna Yetiştiğim Şarkılar, bastırılmış sesleri çağıldayan ritimlerin süratiyle tutuşturan yerden

sesleniyor bize. Deleuze’ün “kendi sınırlarından itibaren büyüyen şeyler vardır”

dediği zamanların aydınlık gecesinden... Birlikte ama ayrı olmanın

tanımlanamayan yalnızlığından, süt-ekmek kuyruklarında kendi ucuzluğunun

hazzını yaşayanlara; çoğunluğun örgütlü kötülüğünden, dürüst ve masum bir

azınlığa ait olmanın haklı onuruna; başkalarında kendisi olarak sürüp

gidememenin yol açtığı uygunsuzluktan, bir türlü iyileşmeyen yaralara; etrafı

hiç kimse yapan suskunluklardan, yaşarken geride bırakılmış tenhalıklara kadar

uzanan, geniş, tematik bir evrene açılıyor...<o:p></o:p>

Kayıtsızlığın buzul çağını yüzleriyle başlatanların kalpsiz hıncına inat,

güneşli öykülerden bir sıcak lehçe. Benlik ülkesinden kolektif arzulara, her

renge musallat bir zihniyete karşı farklı hayatların şarkılarını mırıldanmayı

sürdürenler için...<o:p></o:p>