Sera Toplumunda Çöl Olmak: Hasarlı Yüklemler Üzerine Deneme

Flu zamanların, kayıpların

yasına bile yetişilemediği günlerin, gövdelerde sarı sıcak yalnızlıklar açtıran

nefret karası bir dönemin, şahsi korkaklıklara bitişik kitlesel hezeyanların, bencilce

ve süfli yaşamaların çölü bu… Konuşmakla susmak, koşmakla durmak, haykırmakla kronik

bir edilgenliğe firar etmek arası bir yerin. Biz daha yokken de o burada,

bizden çok önce vardı zaten, üstelik bizden sonra olmaması için dilenmiş onca temenniye

rağmen. Bugün de, Kafka’nın kâhince imgelemindeki kanatlanmış manzaralara

açılmayı reddeden o makûs kapı gibi bir şey, sözü edilen çöl. Bir yandan da varoluşumuzun

ezeli ve ebedi, çok uzun sürmüş en naçar gösterisi. Ama kimi soylu yaralara, dertlere

yol açmayan hayat ne işe yarar? Umut olmadan bir yolculuk nereye varır? Ya da hayal

kurma imkânı yoksa düşünmek ve başka şeyler? Umudu dirençle anlamlandırmak; asıl

mesele budur. “Asıl açıklama

gerektiren şey uyku değil, uyanıklık halidir” demişti Bergson. Hasarlı vicdanın

gürültüsünü gövdelerde öğüten de uyanıkken tanıklık ettiğimiz haksızlıklara

artık şaşırmamayı öğrenmemiz değil mi? Kayıtsızlığın vahşi otlağında retina

karanlığının dalga boyunu daha da büyütmemiz ya da?<o:p></o:p>

Sera Toplumunda Çöl Olmak, hayatın ancak insanın bir gölgeye, gölgenin de taşınması en kolay

yüke dönüştüğü zaman özgürleştirici olabileceğini savlayan neoliberal jargona karşı,

insanların ancak birbirlerinin yükü olduklarında hayatın anlam kazanabileceği görüşünden

hareketle, ötekine yönelik imaların birikmiş karanlığına edebi ve felsefi

düşüncenin yalınkılıç gücüyle ışık tutmayı öneriyor. Zira insanın, başkası için bir gölgeye dönüştüğü yerde,

taşınması en zor olan yük, ön yargıların uğursuz ağırlığı uç veriyor. <o:p></o:p>