NEKROPOLİTİK REJİMDE ÖTEKİ’NİN BEDENİ

Ölüm siyasetinin doğrudan hedef aldığı beden, öncelikle “öteki”nin bedenidir. Başka bir

deyişle, “öteki” şeklinde kodlanarak sonrasında normatif düzenden dışlanan etnik ve politik

azınlık üyelerinin bedenleridir. Nekropolitikanın temelini mülteci, sığınmacı, yabancı, göçmen,

“harici” veya diğer politik azınlık grupları aleyhine üretilen yanlı temsil örneklerinin nekrofil

medyatik söylemde aldığı ürkütücü biçimler ve sonrasında sahnelenen kıyıcı eylemler

oluşturur. Söz konusu ötekilik temsili ve bu temsilin yarattığı kamusal algı, iktidar ve muarızı

arasındaki bilişsel önyargıların tetiklediği ezeli düşmanlıkların somut tarihsel uğraklarına dair

önemli ipuçları verir. Bu çalışmada öteki’nin bedenine yönelik kıyıcı ölüm siyaseti pratiklerinin

maduniyet terminolojisi bağlamında tartışılması amaçlanmaktadır. Çalışmada, Güney Afrika

apartheid rejiminden İsrail-Filistin husumetine, Ortadoğu mezhep çatışmalarından Avrupa'daki

neo-ırkçı dalgaya kadar, ötekinin bedensel varlığında gözlenen statü kaybının aktüel dünyanın

ölüm kavrayışında bir tür kötülük etiği yarattığı iddiasından hareketle, ölüm siyasetinin

kuramsal çerçevesi içinde çok önemli bir yer tutan Giorgio Agamben'in “çıplak hayat” (homo

sacer) kavramı dayanak noktası yapılmaktadır. Tartışmada, tarihsel gelişimin hemen her

döneminde etno-merkezci iktidar uygulamaları ve yer yer de sosyal Darwinist politikaların,

genetiği bakımından sakıncalı addedilenlere reva gördüğü şiddetin ölüm siyaseti ile ilişkili

olduğu sonucuna varılmaktadır.