İBNÜ’L-ARABÎ’DE GÜNEŞ-AY-YILDIZ SEMBOLİZMİ
Özet
Sûfîler tasavvufi tecrübelerini dile getirirken sembolik dil kullanımına sıklıkla başvururlar. Eserlerinde sembolik ifadelere geniş bir şekilde yer veren sûfîlerden biri de
İbnü’l-Arabî’dir (ö. 638/1240). Vahdet-i vücûd anlayışını temellendirdiği Fütûhâtü'lMekkiyye adlı eserinde güneş-ay-yıldız sembolizmini başta varlık anlayışı olmak üzere
çeşitli hakikatleri ifade etmek üzere kullanır. Şekil, fonksiyon ve çağrışımları itibariyle
sembollerle hakikatler arasında irtibat kuran İbnü’l-Arabî, Allah, âlem, insan ve ihsan
arasındaki münasebeti bu sembollerle dile getirir. Bu makalede İbnü’l-Arabî’nin güneşay-yıldız sembolizmini istihdam ettiği sistemin göstergebilimsel çözümlemesi yapılmış ve
bu sembollere yüklediği anlamlar tespit edilmiştir. İbnü’l-Arabî’nin sembolleri belli bir
esasa bağlı olarak kullandığı, özellikle varlık anlayışının sembollere yüklediği anlamlarda etkili olduğu anlaşılmaktadır.
Anahtar Kelimeler: Tasavvuf, Sembol, İbnü’l-Arabî, Güneş, Ay, Yıldız.
Atıf için künye
Karadayı, O. N. (2021). İBNÜ’L-ARABÎ’DE GÜNEŞ-AY-YILDIZ SEMBOLİZMİ. EKEV AKADEMİ DERGİSİ(86), 449–466. https://doi.org/10.17753/ekev1929
BibTeX
@article{karadayi2021-126516,
author = {Karadayı, Osman Nuri},
title = {İBNÜ’L-ARABÎ’DE GÜNEŞ-AY-YILDIZ SEMBOLİZMİ},
journal = {EKEV AKADEMİ DERGİSİ},
year = {2021},
number = {86},
pages = {449--466},
issn = {1301-6229},
doi = {10.17753/ekev1929},
url = {https://akademik.atauni.edu.tr/yayinlar/126516-ibnul-arabide-gunes-ay-yildiz-sembolizmi}
}