Kur’ân-ı Kerîm’i Anlamanın Önemi Vurgulanırken Kırâatinin (Yüzünden Okuma) Önemsizleştirilmesi Sorunu

Kur’ân-ı Kerîm’i anlamanın önemi vurgulanırken, farkında olmadan/olarak kırâat

önemsizleştirilmektedir. Aynı şekilde kırâatin usulüne uygun olarak gerçekleşmesini sağlayan tecvîd

ilmi de bu önemsizleştirmeden payına düşeni almaktadır. Metnin telaffuzu anlamında daha çok “hatim

okuma” yönüyle tezahür eden kırâat şekli “anlamadan okumak”, “boş yere zaman harcamak” vb.

şekillerde kurulan cümlelerle tanımlanmakta bilerek/bilmeyerek faydasız/gereksiz algısı

oluşturulmaktadır. Konuyla ilişkili “tilâvet”, “tertîl” ve “kırâat” kavramları, “lafzın terennümü”

veçhesinden soyutlanmakta mana, “metnin içeriğini anlamak” anlamı ile sınırlandırılmaktadır. Kur’ânı Kerîm’in anlaşılmasının gereğinin vurgulanması “kırâat” önemsizleştirilmeden yapılamaz mı?

Anlamayı kırâatin ikmâl edici unsuru olarak sunmak mümkün değil mi? Ayrıca anlamadan kasıt nedir?

İddia edildiği gibi lafzın terennümü olarak kırâat anlamsız mı? Manaların kalıpları olarak harflerin ve

kelimelerin doğru telaffuzu olan tecvîd önemsiz mi? Okumaktan hatta Kur’ân-ı Kerîm’in sayfalarına

bakmaktan başka bir yeteneği kalmamış bir insanın dünyasında bu tür yaklaşımların olumlu bir

tesirinden söz edilebilir mi? Çalışmada âyetler ve ilgili hadisler ışığında bu sorular/sorunlar açısından

Kur’ân-ı Kerîm’in kırâatini “anlamadan okuma” olarak isimlendiren yaklaşımlar değerlendirilecektir.

Kırâatten kastımız Kur’ân-ı Kerîm’în yüzünden okunmasıdır.

Anahtar Kelimeler: Tilâvet, kırâat, tertîl, mukabele, hatim, yüzünden okuma