NASÎHAT-NÂME (ŞEYHÎ, ABDÜLMECÎD SİVÂSÎ)

İmâm-ı Âzam Ebû Hanîfe (ö. 150/767)’nin İmâm Ebû Yûsuf (ö. 182/798)’a ettiği nasihatlerin Türkçeye tercümesidir. Dört varaktan oluşan ve 1195/1780 yılında istinsâh edilen bu eserin adı tercümenin başında Nasîhat-nâme olarak kaydedilmiştir.

Eserde, yöneticilerle ilişkilerde mesafe ve saygıyı gözetme; izzet ve ilim sahibi olanlara değer verme; makām, mevki ve dünya menfaati peşinde koşanların arasında bulunmama; helalinden servet temin etme; insanlarla iyi geçinme; vakarlı olma; kimseyi küçük görmeme; fenalıklara karşı sabır ve tahammül gösterme; güzel ahlaklı ve geniş kalpli olma; ilim tahsilini bırakmama; cahillerden sakınma; âlimlerle beraber olma; talebelerin ilme karşı rağbetlerini artırmak için onlara yardımcı olma; hak sözü mahallinde hiç kimseden esirgememe; halkın anlamadığı cevâhir ilmini onlara îsâr etmeme; ilme muhalif hizmet buyuran emirlerin emrini kabul etmeme; firâk-ı dâlleden ve ehl-i bid’atten uzak durma; ulemâdan münâzara ve müsâhabe yolunu bilmeyenlerle tartışmama; ömr-i azîzin kadrini bilip, zayi etmeme; takvaya sarılma; Allah’ı anıp ve andıranlardan olma gibi siyasî, ahlâkî, ilmî hususlar yanında âdâb-ı muâşeret kurallarına yer verilmiştir.

Sivâsî, Arapça olan bu eseri tercüme ederken kelimesi kelimesine tercüme etmemiş, ibâreleri kendi anlayışı doğrultusunda serbest bir şekilde tercüme etmiş, yer yer ilâvelerde bulunmuştur.

Eserin tespit edilebilen tek nüshası Süleymaniye Kütüphanesi, Murad Buhârî 326/4 numarada 54b-57b yaprakları arasında kayıtlı bulunmaktadır.