Serum Nitrik Oksit Düzeyinin Kardiyopulmoner Resüsitasyonda Sağ Kalımla İlişkisinin Ve Ölüm Kararının Verilebilmesinde Belirteç Olabilme Potansiyelinin Araştırılması

Hayat

insana verilmiş en büyük hediye olmasına karşın ölüm ise hayatın en önemli

gerçeğidir. Kalbi ya da solunumu duran bir kişiye kalp atımını ya da solunumunu

yeniden başlatmak suretiyle ölümü geciktirmek ise insanoğlunun en eski uğraşıdır.

Son yüzyılda gelişen hastane öncesi bakımdaki iyileşmeler, acil servis ve yoğun

bakımlarda sağlanan ciddi gelişmelere

rağmen, kalbi duran ya da solunumu duran hastalarda ölüm oranları hala yüksektir. Günümüzde kalbi

duran ya da solunumu duran hastaların tedavisi için kardiyopulmoner resusitasyon (KPR)

uygulanmaktadır. Ancak her KPR müdahalesi hayatta kalmayı sağlayamamaktadır. KPR

yapılan hastalarla ilgili zorluklardan bir tanesi de ölüm kararının

verilmesidir. Ölümün gerçekleşmediği durumlarda ölüm kararının verilmesi tıbbi

ve hukuki problemlere sebep olmaktadır. Bununla birlikte ölüm kararının somut

olarak verilebilmesini destekleyen pek az parametre bulunmaktadır. <o:p></o:p>

<o:p> </o:p>Önemli

bir vazodilatör olan nitrik oksit (NO)’in inhalasyonuyla yapılan KPR sonrasında

sağ kalımda bazı iyileşmeler sağlandığı sadece

hayvan deneyleriyle sınırlı kalmış çalışmalarda gösterilmiştir. Bu durum

NO seviyesinin KPR yapılan insanlarda spontan dolaşıma geri dönüş (SDGD)

sağlanmasını tahmin etmede destekleyici bir parametre olabileceği fikrini

oluşturmaktadır. Aynı zamanda kantitatif NO serum seviyesinin ölüm kararını doğru vermek için bir

parametre olabileceğini düşündürmüştür. Bu çalışma

ile, KPR yapıldıktan sonra spontan dolaşımı dönen ve dönmeyen hasta grupları

arasındaki kantitatif serum NO seviyeleri karşılaştırılarak anlamlı bir fark

olup olmadığı araştırılacaktır. Buna ilaveten ölüm kararının doğru olarak verilebilmesi

için kantitatif serum NO seviyesinin bir belirteç olabilme potansiyeline de

bakılacaktır. Bu çalışmadan elde edilecek veriler, kan NO seviyesinin cinsiyete,

yaşa, ölüme sebebiyet veren komorbidite, vb. alt gruplara yönelik daha fazla

hasta üzerinde yapılması planlanan TUBİTAK 1001 projesi için ön çalışma

olacaktır.