Erzurum Biyolojik Atıksu Arıtma Tesisi Atık Çamurunun Peyzaj Bitkilerinin Gelişimi Üzerine Etkileri Ve Bu Bitkilerin Ağır Metale Karşı Tolerans Sınırlarının Belirlenmesi

‘Son zamanlarda evsel ve endüstriyel nitelikli atıkların, doğada yol açtığı zararın önüne geçilmesi amacıyla arıtma

tesislerinin sayısının arttırılması bir zorunluluk haline gelmiştir. Evsel atıksuların, arıtımı sonucu oluşan atıklardan

birisi olan arıtma çamurlarının, yeniden bir kirlilik yaratmaması ve bu atıkların muhteva ettiği nutrient maddelerin

değerlendirilmesi amacıyla, zirai ve peyzaj amaçlı kullanılan toprak ortamına verilmesi konusundaki eğilim her

geçen gün artmaktadır. Mevcut atıklar; toprakta makul miktarlarda ve biçimlerde ekolojik hayata adapte olacak

şekilde değerlendirilirse, gübre sanayisine bir alternatif teşkil edeceği veya katılım sağlayacağı öngörülmektedir’.

Nufus artışına paralel olarak, evsel atık su arıtma tesislerinin artması ve dolayısıyla arıtma çamurlarının kabul

edilebilir düzeylerin üzerinde artması, atık çamurun farklı kullanım alanlarında değerlendirilmesine zemin

hazırlamıştır. Atık çamurun, tarımda, peyzaj bitkilerinin yetiştirilmesinde ve diğer zirai alanlarda kullanımı, hem

bir atığın doğaya zarar vermeden makul ölçülerde değerlendirilmesi hem de arıtma çamurunun bol miktarda

organik madde içeriği sebebiyle bitkiye gübre yararı sağlaması çok büyük bir avantajdır. Atık çamurun bu

avantajlarına rağmen en büyük dezavantajı ise içerdiği patojen mikroorganizmalar, ağır metaller ve zararlı

kimyasallardır. Her peyzaj bitkisinin, atık çamurun içeriğindeki, ağır metale karşı tolerans düzeyi farklılık

göstermektedir. Bir peyzaj bitkisinin biyoakümülatör özelliğinin yüksek olması demek; atık çamurun içerisindeki

ağır metal vb kimyasallardan minimum düzeyde, atık çamurun gübre özelliğinden ise maksimum düzeyde

faydalanılması anlamına gelir.